Bugün yirmi bir gram eksilmiş olarak ayak bastım yeryüzünün topraklarına. Fena mıydı şimdi sarılmak diye düşünüyorum bir ateş selinin ortasında. Öyle mahvolmuştum ki sana, tişört yırtık, surat tıraşsız, ayna paramparça. Hakikate bükemeseydim boynumu, keşke vurulsaydı da. Üzüntü denileni kucaklamaktan başka bir dil bilmiyor artık kollarım. Senin adını avcuma yazsınlar diye içim gitti ama yazılmadı diye … Okumaya devam et Eksik Gramaj

Kaçarken iplerine dolanmış bir kuklaydım benbütün ürkünçlüğüme rağmen en az bir defa Japonya’dabulunmak istemiştim seninle sakuralar açarkenmisal yapraklar yağışı andıran bir tavırlasaçlarından omuzlarına düşüyorduben seni her ömürde bir kez rastlananbir bahar doğumu diye izlerkenbırak, kimin kimden öykündüğüne dair düşüncelersüzülsün akıl koridorlarımdabugün dolunay var ve ben yazıldığı şekliyle okunanbir dolu sevgiler deriyorum onaışığının iplerime damlayıp bir … Okumaya devam et Ben Kuklaydım, Ne Bileyim

Ağaca bakan adamı izleyen adam dış ses olarak anlatıyor: Yüreğini kaplayan ince zar eriyip gitmiş. O da onu sarmış kalbine, bir arada dursun diye et yığınından fazlası olarak. Sükuneti cephane olarak kuşanmış. Bir renk keşfetmiş, keşfe onun adıyla seslenmiş. Sırçaları eline batsa da taşımaktan yüksünmüyor bu tuhaf duyguları. Pürüzsüz camlardan kesilmişe benzeyen gözyaşları. Geçmişte bir … Okumaya devam et Mezarlıklar Müdürüyüm Afedersin

Güzel beyaz gömleğini giyip,gömlekten daha güzel şeyler düşlerkenkan damlamış yakasınaGözleri yerinde olduğu halde görmüyorDüşünüyor:tek batında kaç ölü doğururmuş hayat meselaDikenli tuzakların arasındansüzülüyor boyası sökülmüş koridorlardaAraf bana vadedilmiş, sığ sular sanaAnnesi peynir ekmek kokanbir çocukluk fotoğrafınıgöndermiş taahhütlü postaylaKokuyu duyduğunda hala hayatta olanbir hatırayı gözlüyor.Arkasında yazıyor: “Kimse kimseye demez bunu.Zaten aşklar öyle doğmaz ve büyümez.Annen.” Kentimizde düğmeler … Okumaya devam et Nüfus Kıyımı

“Hangi dağ efkârlıysa biz oradayızPerişan edilen her şey bizimdir.”Ahmet Telli Bir sertifika daha aldım, bir branşını daha hatmettim insanın. İnsan denilen varlığın hangi uçlara kadar açılabileceği, derin dehlizlerde yolunu gözü kapalı bulabilen, hatta o dehlizleri inşa etmeye kadar gidebileceği konusunda bir kez daha ve yeniden öğrendiklerimin üzerine bir blok daha yerleştirdim. Doğrusu epeyce yıkıldım. Beton … Okumaya devam et Artakalan

Soruyor annesi, hangi kıyafetini giyeceksin? Bahriyelerimi, diyor dili döndüğünce. Çok sevdiği vapura bindirmek için annesinin onu götürdüğü Eminönü’nde görmüştü bir keresinde üç denizci askeri. Pırıl pırıl kıyafetlere aşık olmuştu. O zaman karar vermişti bahriyeli olmaya. Ağlaya sızlaya aldırmıştı annesine o üniformayı. Giydirdi üstünü annesi, altından ipliklere benzeyen uzunca saçlarını yana doğru taradı. Ağladı bir süre … Okumaya devam et Ben Mesela, ooOoo Şayir Batuhan – 2

Bir tuhaflık var.Bu yaşıma kadar kendimi gizlemek için üzerime sardığım ne varsa uçup gitmiş. Çıplak kalmış gibi hissediyorum. Bir kırılma yaşadım. Tuz buz oldu içinde saklandığım kabuk. İlk başlarda alev gibi bir şeydi; yakıcıydı. Ama arındıran bir yanış oldu bu. Benliğimin, hatta fiziğimin yeniden şekillendiğini, çevreyi ve dünyayı algılama şeklimin değişmesini izliyorum şimdilik. Mümkün olduğu … Okumaya devam et Eriyik

Birazdan okuldan gelecek hergele. Üstünü başını çıkardığı yerde bırakıp mutfaktan bir yarım ekmek arası kayıntı kapatarak sokağa fırlayacak. Top peşinde koşturacaklar öğlen sıcağında. Belki üzerine paslı çiviyle adını kazıdığı bilyalısı bekliyor kapıda. Ertesi gün açığa çıkacağını bile bile ödevinin olmadığını söyleyecek kadar gözü pek enayinin. Sonra gelecek önce Ozmo’yu izleyecek. Seviyor Captain Boot’un huysuzluğunu. Onun … Okumaya devam et Çoğalan Bir Enkaz

*Immanuel Kant’ın, ölmeden hemen önceki son sözleri. Bazı tarihler var arkamdaki rafta duruyor. Kimisi negatif kimisi pozitif yüklü. Hangisi olduğu fark etmeksizin, bütün bunların ortak özellikleri sanki dün yaşanmış gibi oluyor o tarih hep. Kimisinin üzerinden 15 yıl geçmiş, kimisinin 5, kimisinin 20. Bazı kırılma anları, içimde çeşitli renklerde filizlerin açtığı zamanlar, belki biraz toprak … Okumaya devam et Es ist Gut*

-“İzlerken Flash Tv’de görmüştüm diyeceğiniz türden bir hikâye…” Beş Kış, üç İlkbahar. Bu kadar mevsim eksilmiş cebimden İstanbul’dan ayrıldığımdan bu yana. Beşinci kış bitiyor, dördüncü bahar gelmek üzere. Benim dahi çok zordu diyebileceğim bir sürecin neredeyse sonuna gelmiş bulunuyorum. Bir kez daha gemiyi yanaştırmayı başardım gibi. Ama geminin sağı solu yok, deniz yutmuş gibi de … Okumaya devam et Oysa Yolculuk Seni İyi Eder Demişti Kâhin